Gebruiksaanwijzing

Geschreven door: Femke Marcar

Mijn Gucci is een frenchie met een eigen gebruiksaanwijzing. Zo weigert ze, tenzij het heel hard regent en zij haar mooi geborstelde haartjes vooral droog wil houden, te plassen op het grasveldje voor het huis. ’s Avonds even snel een laatste plasje, nee dat wil madame niet.

Ze sleept me liever mee naar het grasveld dat een stuk verderop ligt, waar het zo donker is dat ik niet zie of ik nou wel door de hondenpoep loop of niet en waar ik al regelmatig me rot geschrokken ben van drie megahonden die zo groot zijn dat ik vermoed dat ze stiekem afstammen van iets met dinosauriërs. Maar goed.. Gucci wil het en als ik naar bed wil, kan ik haar maar beter meteen haar zin geven.

Als Gucci gaat logeren moet er een lijst aan eigenaardigheden worden doorgenomen. “Als ze niet wil plassen, zoek dan een molshoop op, dan is het zo gebeurd.” Of: “ Brokken eten weigert ze, behalve als je er een beetje olijfolie op doet.” Ach ja.. ik ben er al zo aan gewend dat het mijn tweede natuur geworden is om met dit eigenwijze schatje om te gaan.

Maar niet iedereen snapt dat natuurlijk.. Zo liep ik pas op straat terwijl Gucci  weigerde nog maar één pootje te verzetten. Als ze niet meer wil lopen, dan kan ik hoog en laag springen, maar dan doet ze het gewoon niet meer. Zo is madame. Ze gaat zitten en hoe hard ik haar ook mee probeer te krijgen, ik maak geen schijn van kans. Omdat ik haast had kon ik niet anders dan haar een stuk dragen. Maar 14 kilo een kilometer naar huis tillen dat is voor een kleintje als ik toch echt een te grote opgave. De eerste 100 meter gingen nog wel, maar daarna moest ik toch echt de strijd met haar aan. Enige wat er toen nog op zat, was haar meetrekken tot ze echt niet anders kon dan haar pootjes bewegen in de richting van huis. En dat stuitte op commentaar van een keurig uitziende heer. “Je ziet toch dat ze niet wil?” En: “Zou je haar niet beter dragen?” Ooooo.. gek word ik van die bemoeienis van omstanders die het altijd beter lijken te weten. Ik heb haast, moet naar mijn werk, heb haar al honderden meters gedragen, gesmeekt, meegetrokken. Ik ben moe, bezweet en chagrijnig. Ga weg met die opmerkingen..  Het liefst had ik geroepen dat hij zich met zijn eigen zaken moet bemoeien of iets in de trant “doe het lekker zelf, joh <en dan een heel lelijk woord>”, maar dat soort opmerkingen uit een kleine hooggehakte dame staan toch niet zo chic. Dus ik deed of ik niets hoorde en zweeg als het graf. Maar dat werd dus niet niet gewaardeerd door de voorbijganger. Boos schreeuwt hij: “weer zo’n trut met een gebruiksaanwijzing.” Dat leverde hem dan toch weer een glimlach op op de vroege morgen. Hij moest eens weten..

Wil je ook meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar fransebulldog@hondenbaasjes.nl o.v.v. “column”.