“Een nieuwe pup kwam eigenlijk te snel”

Geschreven door: Mirjam Apeldoorn

Mirjam nam een puppy voor haar Frenchie Teuntje toen haar maatje Daan overleden was. Beau bleek de perfecte steun voor Teuntje in goed en slechte tijden.

img_5603Teuntjes eerste ‘broertje’ Daan kwam bij ons toen Teuntje schijnzwanger was. Teuntje bestempelde Daan meteen tot haar pup. Daan was atactisch geboren en hulpbehoevend. Hij kon niet goed lopen, kauwen, springen… Teuntje kauwde zijn koekjes voor of ondersteunde hem als hij van de bank dreigde te rollen.

Haar verdriet was dan ook heel groot toen Daan, nog maar 9 maanden jong, niet verder kon en ik hem moest laten gaan. Ze at niet meer, speelde niet meer, wilde niet meer knuffelen en wandelen. Ze lag daar maar, op Daans plekje, te zuchten en te steunen met een onnoemlijk trieste blik in haar trouwe oogjes.

Na drie weken aanmodderen, waarin Teuntje vier kilo afgevallen was, zag de dierenarts nog maar één oplossing: een nieuwe pup voor Teuntje. Voor mij kwam dat te snel. Mijn verdriet om Daan was te vers, te rauw, maar voor mijn tuttie doe ik alles. En zo kwam Beau bij ons wonen.

Beau was een zalige eigenwijze keutel, dertien weken oud, die vond dat hij de hele wereld al snapte. Beau was heel onafhankelijk van mij, was geen knuffelaar. Maar met Teuntje had hij des te meer. Hij keek tegen haar op, leerde dingen van haar en voelde zich sterk met haar naast zijn zijde. Teuntje knapte gelijk op. Ze had weer zin en deed alles weer, al is ze nooit meer het onbevangen hondje geworden dat ze was voor Daans dood.

Met het verstrijken van de tijd werd hun band hechter en hechter. Ze aten samen, sliepen samen, gingen samen op onderzoek uit. Langzaam maar zeker werd Beau volwassen. Een echt haantje, een dominant hondje. Maar wel dominant op een prettige manier. Beau zal buiten nooit de strijd opzoeken, maar wil wel graag dat alles ordentelijk verloopt. Hij heeft zichzelf al snel benoemd tot de bodyguard van de roedel, die inmiddels uitgebreid was door de komst van zijn nestgenootje Sjoerd. En toen veranderde zijn gedrag naar Teuntje. Vreemde honden mochten niet meer in volle vaart op haar afstormen. Dan sprong Beau ertussen. Was de indringer te druk en brak hij door de barricade, dan kon hij rekenen op een hap in zijn neus. Eén hap, als serieuze waarschuwing. Beau begon te waken bij Teuntje als ze lag te slapen, en in de tijd dat Teuntje niet wilde eten, at Beau ook weinig tot niet. Het leek wel of hij zijn eten voor haar bewaarde, in de hoop dat ze wat zou eten.

img_4212Een paar maanden na het begin van dit gedrag kregen we Teuntjes doodsvonnis te horen: ze had kanker, mastocytoom derde graad, dodelijk. Onze kanjer, onze beschermer, verwerd tot mijn held. Hij wist al dat Teuntje ernstig ziek was en deed precies wat hij moest doen: zorgen dat haar leven zo comfortabel mogelijk verliep.

Toen Teuntje zo ziek was, liet Beau zich van zijn beste kant zien. Hij heeft de eerste dagen alleen maar bij haar gewaakt, en gunde zichzelf pas een echte goede rust als het met Teuntje beter leek te gaan. Buiten week hij geen meter van haar zijde. En hoe langzaam ze ook voort ging, Beau was bij haar. Zat Teuntje in haar kar omdat ze de energie niet meer had om een hele ronde mee te lopen, dan bleef Beau binnen een straal van een meter van haar Hij was dan druk bezig met weghouden van honden bij Teuntje. Hij hield alles nauwlettend in te gaten. Het heeft mij geleerd om ook op Beau te letten om te weten hoe het met Teuntje ging. Helaas kwam de zwarte dag waarop ik Teuntje heb moeten laten gaan. Beau heeft gehuild. Hartverscheurend laag wolvengehuil. Beau heeft gerouwd, heel intens. En na een paar weken pakte Beau het leven gelukkig weer op. Hij is gelukkig weer het  alige haantje dat graag wil dat alles ordentelijk verloopt.

Wil je ook meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar fransebulldog@hondenbaasjes.nl o.v.v. “column”.