De directeur

Vino-werk

Geschreven door: Ingrid Klomp

Vino, mijn Franse bulldog van 3,5 jaar oud, is zich van geen kwaad bewust. Hij ligt op zijn bureau lekker in het zonnetje een poging te doen om van zijn witte vacht een bruine te maken.

Vino mag vaak mee naar de zaak waar hij zelfs zijn eigen bureau heeft. Hij kan daar zelf op en af lopen omdat we er en loopplank naartoe hebben gemonteerd. En heel soms mag hij dan de directeur zijn. Zo ook vandaag.

vino-in-de-zon

Zoals iedere ochtend komt het personeel één voor een binnen gelopen. Op een hoge snelheid davert hij dan altijd zijn loopplank af. Bij de een nog harder blaffend dan bij de ander, laat hij zo weten blij te zijn dat iedereen er weer is. Behalve deze ochtend.

Ik zag het al aan zijn ogen. Als de meiden bezig zijn met het werkoverleg mengt Vino zich in het gesprek.

Eerst knabbelt hij zachtjes aan hun schoenen. Hij loopt vijf rondjes en besluit dan toch hun veters los te maken. Wanneer ik lichtelijk geïrriteerd raak, denkt Vino niet meer alleen aan de veters maar aan de hele schoen. Al springend en bijtend vraagt hij de aandacht.

Het grappige is dat hij altijd de persoon op dezelfde stoel als doelwit heeft. Zouden zijn streken dus met de stoel te maken hebben? Zit er misschien iemand op ‘zijn’ directeursstoel? Het is wel de bijpassende stoel van zijn bureau.

Nadat ik Vino heb gecorrigeerd en er echt gewerkt moet worden, piept de ‘directeursstoel’ als de collega die erop zit opstaat. Vino raakt van streek. Denkt waarschijnlijk: “waar gaan die benen heen?”. En zo pikt hij er dan toch weer een heerlijk lijkend schoentje uit waardoor hij al dan niet lief bedoeld alle aandacht krijgt. Later op de dag herhaalt zich het hele ritueel zich weer.

vino-tussen-de-benen

Wil je ook meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar fransebulldog@hondenbaasjes.nl o.v.v. “column”.